Sunday, August 20, 2017

குளி சீன் நாயகிகளின் கரைச்சல்கள்



கன்யகா டாக்கீஸ் படப் பெயரை சில வருடங்களுக்கு முன்பே பல விருதுப் பட்டியல்களில் கண்ட நினைவு. சென்ற வாரம்தான் பார்க்க வாய்த்தது. எதிர்பார்த்திருந்த அளவிற்கு முழுமையான படம் இல்லை என்றாலும் மிக முக்கியமான பின்னணியைக் கொண்ட படம். இயக்குனர்  உளவியலில் சற்றுத் தேர்ந்திருந்தால்  - குறைந்தபட்சம் ஃப்ராய்டியல் அளவிற்காவது- சிறப்பானதாக வந்திருக்கும். ஆனாலும் இதுவரை திரையில் பேசாத சிக்கலைப் பேசும் வகையிலும் சில நல்ல தருணங்களைக் கொண்ட வகையிலும் முக்கியமான திரைப்படமாகிறது.

மலையாள சினிமா கலைப்படைப்புகளால் அறியப்பட்டதைக் காட்டிலும் சாஃப்ட் போர்ன் எனப்படும் சீன் படங்களால்தான் வெகுசனப் பரப்பில் குறிப்பாகத் தமிழ்நாட்டில் அதிகம் அறியப்பட்டது. இன்று சன்னி லியோனிற்கு திரண்ட கூட்டம் திடீரென்றெல்லாம் உருவாகிவிடவில்லை. இந்தக் கூட்டத்தின் முந்தின தலைமுறை  அன்று  ஷகிலாவிற்காக திரையரங்குகளில் கூடியது. கேரள சூப்பர் ஸ்டார்களின் திரையுலக எதிர்காலத்தையே ஒன்றுமில்லாததாக்கும் வலிமை ஷகிலாவிற்கு இருந்தது. அழகிற்கு எந்தப் பஞ்சமும் இல்லாத கேரளத்தில் காமத்தின் பஞ்சம் மட்டும் எப்போதும் இருக்கிறது.

 போர்ன் படங்கள் கையடக்கத் தொலைபேசிகளில் சுருங்கிவிட்டபின்பு அதை வெளியிட மட்டுமே இருந்த கன்யகா டாக்கீஸ் மாதிரியான திரையரங்கங்களின் தேவை முடிவிற்கு வருகிறது. கடந்த பத்து வருடங்களில்  ஆயிரக் கணக்கில் திரையரங்குகள் கேரளத்திலும் தமிழகத்திலும் மூடப்பட்டன. இதில் ஐநூறாவது 90 களில் கோலோச்சிய போர்ன் படங்களுக்கான பிரத்யேகத் திரையரங்குகளாக இருக்கலாம்.

குய்யாலி மலைக் கிராமத்தின் கன்யகா டாக்கீஸும் இப்படித்தான் கட்டுப்படியாகாமல் மூடப்படுகிறது. அதன் முதலாளியான ஆலேன்சியருக்கு வேறு சில குடும்பப் பிரச்சினைகளும் தொடர்ந்து நெருக்கடியைத் தரவே - மனைவியையும் இழந்த அவர் - தியேட்டரை சர்ச் சிற்கு எழுதிவைத்துவிட்டு கிராமத்தை விட்டு வெளியேறுகிறார். இது ஒரு கதை.

டாக்கீஸ் இருந்த இடத்தில் புதிதாக தேவாலயம் கட்டப்படுகிறது. ஒரு பாதிரியார் கிராமத்திற்குள் வருகிறார். அவர் எதிர்கொள்ளும் சிக்கல் இன்னொரு இழையாக சொல்லப்படுகிறது.

மூன்றாவது இழை அதே கிராமத்தைச் சேர்ந்த லேனாவின் பிரச்சினைகளைப் பற்றியது. லேனாவின் மிகப் பிரமாதமான நடிப்பால் இந்த இழையே என்னை அதிகம் ஈர்த்தது. ஹோம் நர்ஸாகப் பணிபுரிவதாக தந்தையிடம் சொல்லிக் கொண்டாலும் உண்மையில் லேனா ஒரு போர்ன் நடிகை. சந்தர்ப்பவசத்தால் இந்த துறைக்குள் தள்ளப்படுகிறாள். மாமாக்களாலும் ஏமாற்றுக்காரர்களாலும் வறுமையாலும் சூழப்பட்ட அவளது வாழ்வு இப்படியாகிறது.

பாதிரியாருக்கு போர்ன் பட நாயகிகள் எழுப்பும் போலி விரகதாப ஒலிகள் காதுக்குள் கேட்க ஆரம்பிக்கின்றன. பக்திமானான அவர் அதைக் கேட்டமாத்திரத்தில் நடுங்க ஆரம்பிக்கிறார். லேனாவின் குளி சீன் காட்சித் துண்டு ஒன்றை அவள் ஊர் இளைஞர்கள் பார்த்துவிடுகிறார்கள். நள்ளிரவில் அவள் வீட்டின் முன்பு சூழந்து கொண்டு பைக்கில் ஹார்ன் அடித்தும் அவளை வர்ணித்துமாய் அவமானமடைய வைக்கிறார்கள். அவள் அடுத்த நாள் ஊரைவிட்டு வெளியேறுகிறாள். பாதிரியார்  மனநல நிபுணர்களை நாடியும் பிரச்சினை தீராமல் தியேட்டர் முதலாளி ஆலேன்சியரை வரவழைக்கிறார். இருவருமாய் ஒரு பயன்படுத்தாத அறையைத் திறக்கிறார்கள். அதிலிருந்து ஏராளமான பெண்களின் விரகதாப ஒலிகள் கேட்க ஆரம்பிக்கின்றன. படம் முடிந்து போகிறது.

திரைப்படத்தில் இடையூடாக சில விஷயங்கள் பதிவாகின்றன. குய்யாலி கிராமத்தின் இளம் பெண்கள் ஆண்களுடன் ஓடிப் போகிறார்கள். அந்தக் குடும்பம் அவ்வளவு துக்கத்தையும் அவமானத்தையும் அடைகிறது. ஆலேன்சியரின் இரண்டு பெண்களுமே ஓடிப் போகிறார்கள். ஆலேன்சியரின் மனைவி அந்தத் துக்கம் தாங்காமல் தற்கொலை செய்து கொள்கிறாள்.

காமமும் ஏமாற்றமும் பிணைந்தே இருக்கிறது. தன் உடலைக் காட்சிப் பொருளாக்க வேண்டிய நிர்பந்தத்தில் தள்ளப்படும் பெண்களின் போலி விரகதாப ஒலிகள் கடவுளின் கருவறை எங்கும் எதிரொலித்தபடி இருக்கின்றன. இதை எதிர்கொள்ள முடியாத நொய்ந்த மனங்கள் சிதைவுற்றும் ஓடிஓளிந்துமாய் தங்களின் இருப்பைத் தக்க வைத்துக் கொள்கின்றன.

Thursday, August 17, 2017

கண் விழிக்கும் நீலக் கண் ட்ராகன்


கேம் ஆஃப் த்ரோன் ஆர்யாவின் அதிரடியோடு துவங்கி நம்மை பரவசத்தில் ஆழ்த்தினாலும் இந்த  ஏழாவது சீசன் வழக்கத்தை விட வேகமாக செல்கிறது. சில சமயம் ஏன் இவ்வளவு அவசரம் என்றும் கூட தோன்றுகிறது. இராஜாங்க அரசியல், குடும்பங்களின் கதைகள், அரசியல் நுட்பங்கள், தத்துவார்த்த உரையாடல், நிதானமான குடி, கொப்பளிக்கும் காமம் என எதுவுமே இல்லாமல் கதைச் சுருக்கமாகவே ஆறு பகுதிகளும் கடந்து போயின. ஆம் கசிந்த ஆறாவது பகுதியையும் நேற்று பார்த்துவிட்டேன். உறைபனிக் காலத்தின் பயமும்,  ஆர்மி ஆஃப் டெட் குறித்த அச்சங்களும் வெறும் பேச்சாகவே  ஆறு சீசன்களும் முன் வைத்ததால் இந்த சீசனில் அவற்றைக் காட்சிப் படுத்த மெனக்கெடுகிறார்கள் போல. 

விண்டர் ஃபால் மீண்டும் புத்துணர்வு பெறுகிறது. ஜான் ஸ்நோ வடக்கின் அரசனாகிறான். சக அரச குடும்பங்களை ஒன்றிணைக்கிறான். நெடிய துயரங்களை அனுபவித்த சான்ஸா, ப்ரான் மற்றும் ஆர்யா அனைவரும் தங்களின் கூட்டிற்குத் திரும்புகிறார்கள். நிஜமாகவே இந்தக் காட்சிகள் மிகுந்த மன உவப்பைக் கூட்டின. ஜானும் ஆர்யாவும் சந்திக்க நேர்ந்திருந்தால் அந்தக் காட்சி இன்னும் உருக்கமாக இருந்திருக்கும். ஆர்மி ஆஃப் டெட் - ஐ தகர்க்க ஜான் டனேரிஸைத் தேடிப் போகிறான். தன்னுடைய குடும்பத்தையே நிர்மூலமாக்கிய செர்ஸியைப் பழி வாங்கும் எண்ணம் அவனுக்கு இல்லை. தன் மக்களைக் காப்பதே பிரதானப் பணி எனும் நோக்கில் ஒரு முழுமையான அரசனாய் ஜான் ஸ்நோ மிளிர்கிறான்.

டனேரிஸின் எழுச்சி தொடர்ச்சியாய் கிளர்ச்சியூட்டுகிறது. முழுமையாய் வளர்ந்து நிற்கும் தன் இராட்சத ட்ராகன்களோடு அவளின் ஆதி இருப்பிடமான ட்ராகன்ஸ்டோனை வந்தடைகிறாள். அங்கிருந்து காய்களை நகர்த்தி ஐயர்ன் த்ரோனை அடையும் நோக்கில் தன் ஆலோசகர்களுடன் தொடர்ந்து ஆலோசனையில் ஈடுபடுகிறாள். செர்ஸியின் எதிரிகளை ஒன்று திரட்டுகிறாள். அனைவரும் நிபந்தனையின்றி டனேரிஸிற்கு ஒத்துழைப்பு நல்குகிறார்கள். டிரியனின் திட்டப்படி காஸ்டர்லி ராக் கோட்டையை முற்றுகையிடுகிறார்கள். ஆனால் அது மிக எளிமையாக அவர்களுக்கு கிடைக்கிறது. ஜேமியும் செர்ஸியும் திட்டமிடுதலில் இரண்டடி முன்னால் இருக்கிறார்கள். செழிப்புமிக்க ஹை கார்டனை வீழ்த்தி அவர்களின் செல்வங்களைக் கொள்ளையடித்து வங்கிக்கு செலுத்த வேண்டிய கடனைத் திரும்பச் செலுத்தி ”லானிஸ்டர் ஆல்வேஸ் பேஸ் பேக்” என்பதை நிரூபிக்கிறார்கள். 

ஒலன்னாவை விஷம் அருந்தி மரணிக்கப் பணிக்கும் ஜேமிக்கு அவளொரு ரகசியத்தைச் சொல்கிறாள். ஜோஃப்ரிக்கு விஷம் வைத்தது தாம் தானென்றும் இந்த இரகசியத்தை நீ அவசியம் செர்ஸியிடம் சொல்ல வேண்டுமென்றும் கேட்டுக் கொண்டு நிறைவாய் செத்துப் போகிறாள். ஓலன்னா, டனேரிஸிடம் ”எல்லாவற்றுக்கும் ஆலோசனை கேட்டுக் கொண்டிருக்க நீ ஒன்றும் ஆடில்லை, ட்ராகன்” என அறிவுறுத்துகிறாள்.

ஆலோசனைகளால் அலுப்புறும் டனேரிஸ் நேரடியாய் களத்தில் இறங்கி தானொரு ஆடில்லை ட்ராகன் என உணர்த்துகிறாள். ட்ராகன் கக்கும் நெருப்பு ஆற்றில்  லானிஸ்டர் படைகள் எரிந்து சாம்பலாகின்றன. ஜேமி தன் உயிரைப் பொருட்படுத்தாது டனேரிஸைக் கொல்லப் பாய்கிறான். ட்ராகன் அவன் மீது நெருப்பை உமிழ்கிறது. தக்க சமயத்தில் ப்ரான் ஜேமியின் உயிரைக் காப்பாற்றுகிறான். 

செர்ஸியை மணக்க விரும்பும் இரோன் அவள் மகளுக்கு விஷம் வைத்த சாண்ட் ஸ்னேக் பெண்கள் மீது போர் தொடுக்கிறான் ஒபராவும் நைமீரியும் போரில் மடிகிறார்கள். எல்லாராவையும் டையீனையும் சிறைப்பிடித்து வருகிறான். அவர்களால் யாராவும் கைது செய்யப்படுகிறாள். செர்ஸி தன் வஞ்சத்தைத் தீர்த்துக் கொள்கிறாள். 

ஜோரா, சிட்டாடலில் சாமின் முயற்சியால் குணமாகி மீண்டும் டனேரிஸிடம் வருகிறான். ஜோராவின் ஆரம்பகால துணையில்லாமல் டனேரிஸ் இன்றொரு மாபெரும் சக்தியாய் உருவாகி இருக்கவே முடியாது. டனேரிஸிற்கு ஜோராவின் மீதிருக்கும் அன்பு அப்படியே இருக்கிறது. அவனைத் தன்னோடு இணைத்துக் கொள்கிறாள்.

ஜான் ஸ்நோ திரும்பத் திரும்ப வொயிட் வாக்கர்ஸ் குறித்தும் பிணப்படைகளைக் குறித்தும் டனேரிஸிடம் சொல்கிறான். நம்மை நோக்கி மிகப்பெரும் ஆபத்து வந்து கொண்டிருக்கிறது உண்மையில் செர்ஸி ஒரு பிரச்சினையே இல்லை என்பதுதான் அவன் தரப்பு. அனைவரும் ஒன்று திரண்டு இந்த ஆர்மி ஆஃப் டெட்டை எதிர்க்க வேண்டும் என்கிறான். ஆனால் இதை எப்படி நம்ப வைப்பது எனத் திணறுகிறான். இறுதியாய் ஒரே ஒரு வொயிட் வாக்கரை சிறைப் பிடித்து செர்ஸியின் முன்பு நிறுத்தினால் அவள் நம்புவாள் என முடிவு செய்கிறார்கள். இதற்கிடையில் டிரியன் ஜேமியை கிங்க்ஸ் லாண்டில் ரகசியமாய் சந்திக்கிறான். டேவோஸ் ராபர்ட் ப்ராத்தியனின் பாஸ்டர் மகனான கெண்ட்ரியை அழைத்து வருகிறார். டேவோஸ், கெண்ட்ரி,ஜோரா மற்றும் ஜான் ஆகியோர் ஒரு வொயிட் வாக்கரை சிறைப்  பிடிக்கக் கிளம்புகிறார்கள்.


எல்லைச் சுவரை வந்தடையும் ஜான் குழாமினருடன் அங்கு சிறைப் பிடிக்கப் பட்டிருக்கும் ஹவுண்ட் குழாமினர் இணைந்து கொள்கிறார்கள் அனைவரும் சுவரைக் கடந்து பனிப் புதைவிற்குள் செல்கிறார்கள். ஜான் ஏற்கனவே ஆர்மி ஆஃப் டெட்டைப் பார்த்திருக்கிறான். அதன் பயங்கரம் என்ன என்பது அவனிற்குத் தெரியும் . ஆனால் அப்படி ஒன்று இருப்பதை ஒருவரும் நம்பவில்லை என்பதாலேயே இந்த குருட்டு முடிவை எடுக்கிறான். அது மிகப்பெரும் நெருக்கடியில் தள்ளுகிறது. பிணப் படை  இந்தக் குழுவினரை சூழ்ந்து கொள்கிறது.  திக்கு முக்காடிப் போகிறார்கள். இனி தப்பமுடியாது அனைவரும் சாக வேண்டியதுதான் என்ற நிலை வரும்போது டனேரிஸ் தன் ட்ராகன் மீது பறந்து வருகிறாள். ட்ராகன் நெருப்பைக் கக்கியும் பிரயோசனமில்லை. பிணப்படைகள் சாம்பலில் இருந்து மீண்டு வருகின்றன. நைட் கிங் எனப்படும் பிணங்களின் தலைவன் சக்தி வாய்ந்த அம்பை ஒரு ட்ராகன் மீது செலுத்தி அதை வீழ்த்துகிறான். டனேரிஸ் திகைத்துப் போகிறாள். ஒரு பெரிய மலையைப் போல ட்ராகன் பனித்தரையில் வீழ்ந்து மூழ்கிப் போகிறது. ஜானைத் தவிர மற்றவர்களை ட்ராகன் மீது ஏற்றிக் கொண்டு டனேரிஸ் தப்பிக்கிறாள். ஜான் கடுமையாக சண்டையிட்டு நீரில் மூழ்குகிறான். அனைவரும் அகன்றதும் உயிர் பிழைத்து மேல் வருகிறான். டனேரிஸ் எல்லைச் சுவரில் நின்று கொண்டு ஜான் வருவானா என துக்கத்தோடு பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாள். உடல் முழுக்க காயங்களோடு நினைவு தப்பி ஒரு குதிரையின் மீது ஜானின் உடல் வந்து சேர்கிறது.

பிணப் படையினர் பனியில் புதைந்திருந்த ட்ராகனை சங்கிலிகளால் பிணைத்து மேலே இழுத்துப் போடுகிறார்கள். நைட் கிங் தன் மந்திரக் கோலை ட்ராகன் மீது வைக்கிறான். ட்ரகனின் கண் நீலமாய் திறந்து கொள்கிறது. இதோடு ஆறாம் பகுதி நிறைவடைகிறது.

ஆக பிணப்படையில் இன்னொரு ஆளாய் ட்ராகன் மாறிவிடும். ஏற்கனவே வலிமையான வொயிட் வாக்கர்ஸ் களுக்கு இன்னொரு இராட்சத பலம் வந்து சேர்ந்திருக்கிறது. இனிதான் நிஜமான ஆட்டம்.

பார்த்து முடித்த பிறகு எனக்கு இப்படித் தோன்றியது. ட்ராகனோடு ஜானையும் நைட் கிங் கைப்பற்றி அவனையும் பிணமாக உயிர்த்தெழச் செய்திருக்க வேண்டும். எப்போதும் அவர்களைக் குறித்தே அச்சம் கொண்டிருந்த ஜான் இப்போது அவர்களின் படைத் தளபதியாய் மாறி இருக்க வேண்டும். ஜான் தலைமையில் ஆர்மி ஆஃப் டெட் ஐயர்ன் த்ரோனைக் கைப்பற்ற வந்தால் எப்படி இருக்கும்?! டனேரிஸோடு செர்ஸி, ஆர்யா, சான்ஸா,யாரா, ப்ரைய்ன் என அனைத்துப் பெண்களும் ஒன்று திரண்டு ட்ரியன் ஆலோசனைப்படி ஜேமி மற்றும் ப்ரான் முன்னெடுப்பில் ஒரு குழுவும் ஜான் ஸ்நோ மற்றும் நைட் கிங் தலைமையில் ஆர்மி ஆஃப் டெட்டும் எதிர் எதிரே மோதிக் கொண்டால் ரகளையாக இருக்குமல்லவா?

ஆனால் அப்படி நேராது. ஜான் ஸ்நோவும் டனேரிஸும் அனைவரையும் அழித்துவிட்டு திருமணம் செய்து கொண்டு ஒன்றாய் ஐயர்ன் த்ரோனில் அமர்வார்கள். அவர்களின் பிள்ளைகள் வருவர்கள். எங்கிருந்தாவது ஒரு லானிஸ்டர் எதிரி முளைப்பான். மீண்டும் பிணம் உயிர்த்தெழும் இது ஒரு தொடர் சங்கிலியாய் செல்லும் என்பதே என் யூகம்.



Wednesday, August 16, 2017

பல்ப் : 1.உன் நாவலை நீ எழுது

பல்ப். இதுதான்  தலைப்பு. இச்சமயம் எழுதிக் கொண்டிருக்கும் குறுநாவல். ஏன் எப்போதும் குறுநாவல் என்றால், உலகளாவிய சமகால எழுத்து மற்றும் கலைச்சூழலை பின்நவீனச்சூழல் எனக் கருதுகிறேன். இச்சூழல் எல்லா அதிகாரங்களுக்கும் எதிரானது. எனவே அதிகாரத்தை முன் நிறுத்தும் எந்த ஒன்றும்  சமகாலத்தைச் சேர்ந்தவை இல்லை. ஆபத்தானவையும் கூட. நம் சூழலை, பண்பாட்டு வெளியை பெருங்கதையாடல்கள் எனச் சொல்லப்படுகின்ற பெரும் மதங்கள்தாம் ஆள்கின்றன. இங்கே விளிம்பிற்கோ அல்லது சிறுதெய்வங்களுக்கோ  இடமே இல்லை. இலக்கியத்தில்  நாவல்கள் என்பவையும் இத்தகைய அதிகாரத்தின் கூறுகளை உள்ளடக்கியிருக்கின்றன. அவற்றை உடைப்பதே சமகால எழுத்தின் முக்கியப் பணி. ஆகவே நான் சிறுகதையாடல்கள் எனக் கருதப்படுகின்ற குறுநாவல்களை எழுதுகிறேன். பிரான்சில் இவ்வடிவத்தை நாவெலா என்கிறார்கள். நாவெலா வே இனி வரும் சமூகத்தின் இலக்கிய முகமாக இருக்கும். அங்கு யாரும் இப்போது நாவல்கள் எனச் சொல்லப்படுகின்ற மிகப் பழைய பிரதியை எழுதுவதில்லை. பிரான்சிற்கு அடுத்தபடியாக தமிழில் இவ்வடிவத்திற்கு முக்கியப்பங்கு என்னால் ஆற்றப்பட்டுக் கொண்டிருப்பதை அனைவரும் அறிவர்.  ஒருவேளை நீங்கள் புது வாசகராக இருந்தால் ஒரு தகவலுக்காக இதைச் சொல்கிறேன். இந்த விளக்கம் வீண் ஜம்பத் தொணியில் எழுதப்பட்டிருப்பதாய் உங்களுக்குத் தோன்றினாலும் பரவாயில்லை. சில உண்மைகளை பட்டவர்த்தனமாய் சொல்லிவிடுவது என் இயல்பு மேலும் உண்மை எந்தத் தொணியிலும் எழுதப்படலாம் என்பது என் நிலைப்பாடு. பின் நவீனம் எது உண்மை என்பது குறித்தும் பல கேள்விகளை, அய்யங்களை எழுப்புகிறது. அதைத் தொடர்ந்து போனால் இந்த நாவல் கோட்பாட்டாளர்கள் தமிழில் எழுத முயன்ற நாவல்களைப் போலப் பரிதாபமாக இருக்கும். நானொரு புனைவெழுத்தாளன். எனவே இந்த விளக்கத்தை இங்கே நிறுத்திவிட்டு கதையைத் தொடர்கிறேன்.

ஓரிதழ்ப்பூவைப் போல அல்லாமல் பல்ப் குறு நாவலை ஒரே மூச்சில் எழுதிவிடுவதுதான் திட்டம். ஒரே நேரத்தில் எழுத்தாளனாகவும் குமாஸ்தாவாகவும் இருந்து தொலைய வேண்டியிருக்கும் சாப யதார்த்த வாழ்வைப் புறந்தள்ளிவிட்டுத்தான்  இந்த அசாதாரண திட்டத்தில் இறங்கினேன். மகத்தான உழைப்பைச் செலுத்தி எழுதிக் கொண்டிருக்கும்போது  தடாரென நின்று போனது. இதில் ஒரு இலக்கியப் பெண் எழுத்தாளர் வருகிறார். அவர் இந்த கதைக்குள் ஒரு நாவலை எழுதுகிறார் ( அவருக்கு அரசியல் பிரக்ஞை இல்லை. என்னைப் போல் குறுநாவல் எழுதாமல் இன்னமும் நாவல்தான் எழுதுகிறார்) அந்தப் பெண் எழுத்தாளரின் நாவலை என்னால் எழுத முடியவில்லை என்பதுதான் பிரச்சினை. பெண் எழுத்தாளர் எழுதும் நாவலை ஆணாகிய நான் எப்படி எழுத முடியும்? எழுதி எழுதிப் பார்த்தும் பெண் மொழி சித்திக்கவேயில்லை. பெண் எழுத்தாளர் என்ன எழுதவேண்டும் என்பது எனக்குத் தெரியும். அதாவது அந்த நாவல் என்ன என்பது எனக்குத் தெரியும். ஆனால் எழுதும் மொழிதான் சரிப்படவில்லை. இதற்குள் இன்னொரு ஆண் எழுத்தாளரும்  வருகிறார். அவர் ஒரு பல்ப் எழுத்தாளர். அவர் எழுதுவது pulp என்றாலும் கூட அவர் எழுதும் கதைகளை எல்லாம் நானே எழுதிவிட்டேன். நானொரு தூய இலக்கிய எழுத்தாளனான இருந்தாலும் சற்று  சிரமப்பட்டு அவற்றை எழுதிவிடமுடிந்தது. ஆனால் இலக்கிய வகைமையிலே எழுதும் இலக்கிய எழுத்தாளரான பெண் எழுதுவதை என்னால் எழுத முடியவில்லை. என் பிரச்சினையை உங்களுக்கு புரியும்படி சொன்னேனா? புரியவில்லையெனில் தயவுசெய்து சொல்லாததையும் புரிந்துகொள்ளுங்கள். இது எவ்வளவு பெரிய சிக்கல் என்பதை இன்னொருவர் புரிந்துகொள்ளாதவரை எனக்கு மாபெரும் சிக்கல்தாம். 

எவ்வளவு முயன்றும் சுத்தமாய் எழுதவே வராமல் போன ஒரு பகலில் என் நெடுநாள் ஸ்நேகிதியைத் தேடிக் கொண்டு அவள் வீட்டிற்குப் போனேன். கண்கள் விரிய வரவேற்றவள் வரவேற்பரையில் அமரச் சொன்னாள். அவள் வீட்டுப் படுக்கையறை தவிர்த்து நான் எங்குமே அமர்ந்தது கிடையாது. ஒரு கட்டத்தில் அவள் என்னைப் படுக்கையறைக்குள் அனுமதிப்பதை நிறுத்தியவுடன் அவள் வீட்டிற்கு செல்வதையும், அவளைச் சந்திப்பதையும் நிறுத்திவிட்டேன். அமராமல் நின்று கொண்டே என் பிரச்சினையைச் சொன்னேன். சற்றுக் குழம்பினாள். யோசித்தாள். பின்பு சொன்னாள்.

 "உன் நாவலை நீ எழுது!" 

அவளுக்கு சிறுபத்திரிக்கை வாசிப்பு உண்டு. இரண்டு மூன்று நல்ல கதைகளையும் எழுதியிருக்கிறாள். அவையெல்லாமும் அவ்வார்த்தைகளுக்குப் பின்னிருந்ததை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. 

"மொக்க போடாதே கதைய நான் சொல்றேன் நீ எழுத மட்டும் செய்"  

மாட்டேன் என்றாள். 

"நீ எழுத மறுப்பதற்கு நல்லதா ஒரே ஒரு காரணம் சொல், நான் போய்டுறேன்" 

“உனக்கும் எனக்கும் ஏதோ இருப்பதாக ஏற்கனவே இங்கு கிசுகிசு ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. போதாததிற்கு ஒரே நாவலை சேர்ந்து எழுதினால் போச்சு. வெறும் வாய்களுக்கு அவல் கிடைத்தது போலாகும்” என்றாள். 

எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. 

“அட! உன்னையும் என்னையும் வைத்து கிசுகிசுக்க வெல்லாம் செய்கிறார்களா? குஜாலாக இருக்கிறதே. இதற்காகவே அவசியம் இந்நாவலை நாம் இருவரும் சேர்ந்து தான் எழுத வேண்டும்” என மகிழ்ச்சியில் கத்தினேன். 

அவள் முறைத்துக் கொண்டே சொன்னாள். 

“உன்னை யாரும் வேசையன் என வசைய மாட்டார்கள்.  ஆனால் என்னை வேசி என்பார்களே” 

நான் சற்று யோசித்தேன். அவள் சொல்வதும் சரியெனப் பட்டது. யாருமே சீந்தாத மொழியில் எழுத்தாளராக இருப்பதன் துயரங்களின் தொடர்ச்சிதாம் இவையெல்லாமும் என்பதும் புரிந்தது. திரும்ப வந்துவிட்டேன். வரும் வழியில் எங்களைப் பற்றி யாரெல்லாம் கிசுகிசுத்திருப்பார்கள் என யோசித்துப் பார்த்தேன். என் எதிரிகள் ஒவ்வொருவராய் நினைவில் வந்தார்கள். நிச்சயம் எல்லோரும் வயிறெறிந்திருப்பார்கள். சந்தோஷமாக இருந்தது. என் எதிரிகள் ஒவ்வொருவரின் முகத்தையும் பதம் பார்க்க விருப்பம்தான் என்றாலும் திருப்பி அடித்துவிடுவார்களே என்ற பயம்தான் அதை தடுத்து வைத்திருக்கிறது. மாறாய் இம்மாதிரி வகையில் அவர்களை எரிச்சலூட்டுவது எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது. 

அதற்கடுத்த நாள் என்னுடைய இன்னொரு ஸ்நேகிதியைத் தேடி பக்கத்து நகருக்குப் போனேன். நாங்கள் எப்போதுமே பொதுவிடத்தில்தான் சந்தித்துக் கொள்வோம். என்னுடைய ஒரே வாசக நண்பி. எங்களுக்குள் தூய்மையான நட்பு இருந்தது. சந்தர்ப்பம் கிடைத்துமா? என்பதற்கு என்னிடம் பதில் இல்லை. ஏனெனில் இதுவரைக்குமே அவள் சந்தர்ப்பத்தை உருவாக்கித் தரவில்லை. எனக்கு சந்தர்ப்பத்தைத் துய்த்துத்தான் வழக்கம். உருவாக்கத் துப்பு கிடையாது. நன்றாக எழுதுவாள். இரண்டு கவிதைத் தொகுப்புகளை வெளியிட்டிருக்கிறாள். (வாசகி என்றாய்? என அப்பாவித்தனமாகக் கேட்காதீர்கள். குறைந்தது ஐந்து கவிதைத் தொகுப்பு வரை வெளியிட்டவர்கள்தாம் தமிழில் வாசகர்கள்) அவளிடம் இந்நாவல் பிரச்சினையைச் சொன்னேன். நாவலின் களம் என்ன? எனக் கேட்டாள்.

 "லெஸ்பியன்" என்றேன். 

ஒரு டீ கடையில் அமர்ந்துதான் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். அவள் எதுவும் பேசாமல் எழுந்துபோய் டீ போடுபவரிடம். 

"அண்ணே அந்த க்ளாசில சுட்தண்ணி புடிங்க" என்றாள். 

அவரும் கொதிக்க கொதிக்க சுடுநீரை க்ளாசில் பிடித்துக் கொடுத்தார். என்னிடம் வந்தவள். 

"மூஞ்சிலயே ஊத்திருவேன் ஓடிடு" என்றாள். எனக்கு திக் கென்றாகிவிட்டது. இவள் எப்போது எழுத்தாளரானாள்? இன்று வரை வாசகி என்றல்லவா நம்பிக் கொண்டிருந்தேன். எதையும் பேசாமல் திரும்ப வந்துவிட்டேன். 

ஒருவேளை நாவலின் களத்தை அவளிடம் சொல்லியிருக்க கூடாதோ? கேடுகெட்ட இந்த தமிழ்மொழியில், தமிழ்சூழலில், இப்படி ஒரு நாவலை நான் அவசியம் எழுதத்தான் வேண்டுமா என யோசிக்க யோசிக்க ஆத்திரமாய் வந்தது. சிலர் இணையத்தில் நன்றாக எழுதுகிறார்கள். அவர்களிடம் இன்பாக்ஸில் கேட்டுப் பார்க்கலாமா? என்கிற யோசனை எழுந்தது. ஆனால் எதையோ கேட்கப் போய் எசகுபிசகாக எதையாவது புரிந்துகொண்டு குச்சியை கையிலேயே பிடித்துக் கொண்டு ஆன்லைனில் நிற்கும் போலிஸ்காரர்களிடம் கம்ப்ளைண்ட் கொடுத்துவிட்டால்? அய்யோ நினைக்கவே திகிலாக இருந்தது. அந்த நினைப்பை அப்போதே கைகழுவினேன். 

எதுவுமே பிடிக்காமல் விட்டேத்தியாய் சில நாட்கள் சுற்றிக் கொண்டு திரிந்தேன். என் பழைய நண்பன் ஒருவன் என்னைப் பார்க்க வந்திருந்தான். கூடவே என்னுடைய மிகப் பழைய நண்பனான ஜானியை ஒரு அட்டைப் பெட்டியில் போட்டுக் கொண்டு வந்திருந்தான். 

“நண்பா இந்தா, உனக்கு என் பரிசு” என ஆதூரமாய் கட்டித் தழுவித் தந்தான். மகிழ்ச்சியாய் வாங்கிக் கொண்டேன். 

“இப்போது என்ன செய்கிறாய்? எனக் கேட்டான். ஒரு நாவல் எழுதிக் கொண்டிருப்பதாய் சொன்னேன். 

”என்ன தலைப்பு?”

“ Pulp”  

”குண்டு பல்பா? அத வச்சி இன்னாபா கத”  என்றவனிடம்  

”இல்ல நண்பா இது எல்இடி பல்ப் பத்தின கத” என அழுகையை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு சொன்னேன். .

அவன் வழக்கம்போல் புதிராய் என்னைப் பார்த்துவிட்டு எழுந்து போய்விட்டான். 

அட்டைப் பெட்டியைத் திறந்து பார்த்தேன். ஒரு லிட்டர் சிவப்பு லேபிள் புட்டி. எடுத்து வெளியில் வைத்தேன். வழக்கமாய் உள்ளே ஜானி அமர்ந்திருப்பான். ஆனால் இன்றோ புட்டிக்குள் சிவப்பு நிறத்தில் ஒரு பெண் அமர்ந்துகொண்டு என்னைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள். 

ஆச்சரியமாய் இருந்தது 

“அட இதற்குள் நீ எப்படி வந்தாய்?” எனக் கேட்டேன். 

“தெரியல. ஆனா உன்  நாவலில் வரும் பெண் மொழியை எழுதப்போறது நான் தான்” என்றாள். 

வாழ்வு ஒன்றும் அவ்வளவு மோசமில்லை என ஆனந்தக் கூக்குரலிட்டபடியே அவளை ஆரத் தழுவிக் கொண்டேன். 


- மேலும்

Tuesday, August 15, 2017

பல்ப்


இனிமேலாவது இலக்கிய இதழ்கள் வெளியிடும் கதைகளின் வடிவில் சிலவற்றை எழுத  வேண்டும்.  அதை அந்தந்த இதழ்களுக்கு அனுப்பி வெளியிடுமாறு பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். இதேச் சூழலில் புழங்கும் பத்து நபர்கள் கொண்ட  இலக்கிய எழுத்தாளர் குழாமில் பதினோராவது ஆளாக இணைந்து கொள்ள வேண்டும். இவர் இந்த வழி வந்தவர். இவரே பின்நவீன யுகத்தின் புதுக் கதை சொல்லி போன்றப் புகழாரங்களை  வென்றெடுக்க வேண்டும் போன்ற ஆசைகளெல்லாம் எனக்கும் இருக்கிறதுதான் . ஆனால் எப்போதுமே இருக்கும் குரங்குப் புத்தி அதைச் செய்ய அனுமதிப்பதில்லை. அது இப்படித்தான் ப்லாக்கில் உட்கார்ந்துகொண்டு  குறுநாவலை எழுதச் சொல்கிறது. போகட்டும் இவ் விளையாட்டை கடைசியாய் இந்த ஒரே ஒரு முறை ஆடிவிட்டு நிறுத்திக் கொள்வோம்.

பல்ப். அடுத்த குறுநாவலின் தலைப்புதான்.

பல்ப் நாவலின் முடிச்சு ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்னால் மனதில் வந்து விழுந்தது. அதே வேகத்தில் சில அத்தியாயங்களை எழுதிப் பார்த்தேன். இந்த நாவல் கீழ்கண்ட தளங்களில் இயங்குகிறது.

1. இது ஒரு நாவல் எழுதுவதைப் பற்றிய நாவல்.
2. பல பல்ப் நாவல்களின் தொகுப்பு.
3. பல்ப் நாவலாசிரியர்கள் குறித்தும் அதை எழுதுவது குறித்துமான நாவலாக இது இருக்கும்.
4. இலக்கிய எழுத்து மற்றும் எழுத்தாளர்களைப் பற்றியும் இந் நாவல் பேசுகிறது
5. இலக்கிய எழுத்து மற்றும் பல்ப் எழுத்து இரண்டையும் எதிர் எதிரே வைத்து விளையாடும் ஆட்டமாக இது இருக்கும்.
6. இந்த இரண்டு வகை எழுத்தின் போலித்தனங்களைக் குறித்துப் பேசும் நாவலாக இது இருக்கும். மேலும்  ஒட்டு மொத்த எழுத்தாளர்களின் போலித்தனங்களைக் குறித்து பேசும் நாவலாகவும் இருக்கும்.


குழப்பமாக இருக்கிறதல்லவா. சரி இப்படி வைத்துக் கொள்ளலாம். இது எழுதுபவர்களைப் பற்றிய மற்றும் எழுதுவதைப் பற்றிய நாவல்.

“அப்படியென்றால் போலிகளைப் பற்றிய போலித்தனங்களைப் பற்றிய நாவலா?”

தெரியாது. ஆனால் ஒரு உண்மை என்னவெனில் இந்நாவலுக்கு
ஆரம்பத்தில் போலி எனத் தலைப்பு வைக்கத்தான் நினைத்தேன். ஆனால் அது போளி எனவும் நம் அறிவார்ந்த சமூகத்தில் புரிந்து கொள்ளப்படும் என்பதால் பல்ப் எனும் ஆங்கிலப் பெயரையே வைத்துக் கொண்டேன். தமிழ் சினிமாவைப் போல தமிழ் நாவல்களுக்கு வரியும் கிடையாது விலக்கும் கிடையாது என்பதால் எந்த மொழியிலும் தலைப்பு வைத்துக் கொள்ளும் சுதந்திரம் எழுதுபவருக்கு இருப்பது பாக்கியம்தான் அல்லவா!

எழுத்தாளர்களைப் பற்றிய நாவல் என்பதால் பல சமகால எழுத்தாளர்களின் சாயலை இந்நாவலில் பார்க்க முடியும். அவை யாவும் கற்பனையே. உண்மையென நீங்கள் நினைத்துக் கொண்டால் அதற்கு நீங்களே பொறுப்பு.

Sunday, August 13, 2017

விக்ரம் வேதா - ஈரோயிச கோராமை


விடுமுறையிலிருந்த இருபது நாட்களில் ஒரு திரைப்படத்தைக்  கூடப் பார்க்கவில்லை. மொத்தமாகவே ஓரிரு மணி நேரங்கள்தாம் தொலைக்காட்சியின் முன்பு அமர்ந்திருந்தேன். இந்த நான்கு நாட்களில் அதை நேர் செய்தேன். கேம் ஆஃப் த்ரோன் - ஏழாவது சீசனின் நான்கு பாகங்கள், ட்ராவலர்ஸ் அண்ட் மேஜிசியன்ஸ், கன்யகா டாக்கீஸ், மர்மர் ஆஃப் த ஹார்ட் எனக் கலந்து கட்டிப் பார்த்துவிட்டு கடைசியாய் நேற்று இரவு தூங்கப் போவதற்கு முன்பு விக்ரம் வேதாவைப் பார்த்தேன். முதல் காட்சியிலிருந்து கடைசிக் காட்சி வரை நிறைந்திருந்த ஈரோயிசம் பயங்கரமாய் அலுப்பூட்டியது. கதையை முன் பின்னாக சொன்ன விதமும் ஓரிரு புத்திசாலித்தனமான திருப்பங்களும் என்னை ஈர்த்தன. டிப்பிகல் விசேவை விட மாதவனைப் பிடித்திருந்தது. காதாபாத்திர உருவாக்கமும் நடிப்பும் கச்சிதம்.

மற்றபடி இதே பாணியில் சொல்லப்பட்டுவிட்ட  போலிஸ்  என்கவுண்டர் வட சென்னை தாதாக்கள் குண்டர்கள் கஞ்சா கேங்க்ஸ்டர் சரக்கு குத்துபாட்டு டமால் டுமீல் அசால்ட்பாடிலாங்க்வேஜ் தெறிமாஸ்டைலாக்குகள் பஞ்சுகள் கத்தி இரத்தம் எண்ணூர் பழையபேக்டரி செண்டிமெண்ட் புத்திசாலிபோலிஸ் படுபுத்திசாலிரவுடி வுமனை ஈக்வலாக காட்ட முயற்சித்தல் கழுத்தறுத்தல் போட்டுவிடுதல் பதினாறுகொல பதினெட்டுஎன்கவுண்டர் லட்சலட்ச பணக்கட்டுகள் ஏராளமான சாவுகள் தெரிந்தவன் சாவும்போது சோகப்படுதல் அடியாட்கள் விசுவாசம் துரோகம் பழி பழிக்குப்பழி சர்வைவல் ஆப் த ஃபிட்டஸ்ட்  நோ நல்லவன் நோ கெட்டவன் எல்லாம் நல்லவன் இல்லன்னா எல்லாம் கெட்டவன் சம்பளம் அதிகமென்பதால் ஈரோவை ஈரோவாகவே வைத்திருத்தல். மற்ற எல்லாரையும் கெட்டவர்களாக்குதல் ...கெட்டவன் நல்லவனாதல் நல்லவன் கெட்டவனாதல் நாம நல்லவன்னு நினைச்சிட்டு செய்யுறது கெட்டது....இப்படியே போய்க்கொண்டிருந்தபோது கொஞ்சம் திகிலாகி ஹலோ குடும்பமே என்னதான் சொல்ல வரீங்க என்றே திரையைப் பார்த்து கேட்கவேண்டியதாயிற்று. பத்து நிமிட டமால் டுமீல் டிஷ் டுஷ் க்குப் பிறகு படம் முடிந்ததும், உஸ்ஸ்ஸ் ஹப்பாடா என்றிருந்தது.

விஜய்க்கென அஜித்கென தனித்தனியாய் உருவாகும் ஒரே மசாலா இப்போது விஜய்சேதுபதிக்கெனவும் கோலிவுட்டில் உருவாக்கப்படுகிறது. அதே மசாலாதான் ஆனால் அசால்ட் பாடி லாங்க்வேஜ் இருக்கனும். பஞ்ச் குறைவா இருக்கனும், எப்படி இயல்பா இருக்கான் பாருய்யான்னு சொல்ல வைக்கனும். அவ்வளவுதான் படம் ஹிட்.

போரடிக்குது மிஸ்டர் விசே.


1. போலிஸ் தனிப்படை அமைச்சி வேதா கும்பல போட்டு தள்ள நெனைக்கிற அளவுக்கு அவரும் அவர் கும்பலும் என்னா பண்ணாங்கன்னு தெரியல. வட சென்னை பேக்ட்ராப்ல கெத்தா ஒருத்தன் நடக்கிற மாதிரி காம்ச்சாவே கேங்க்ஸ்டர் தானோ ?

2. சேட்டா பல வருஷமா அப்படியே தான் இருக்கார். அவர போலிஸ் என்னான்னு கூட கேக்குறதில்ல

3.ஏரியா லீட் சேட்டா- அப்புறம் ஏன் சோட்டா கஞ்சா சப்ளையர் ரவி வேதா கேங்குக்கு 20 பர்சண்ட் தரனும்?

4. பணம் திருப்பிக் கெடைச்ச பிறகு ஏன் கேங்க் வார்? சேட்டாவுக்கும் வேதாவுக்கும் கேங்க் வார் வர்ரதுக்காக சொன்ன காரணம் பயங்கர மொக்க.

5. ரவி போலிஸ வாங்குற அளவுக்கு கெத்தா? - ஒரு சீன் கூட வைக்கலியே

இப்படி அடுக்கடுக்கா படத்துல பயங்கர ஓட்டைகள். எழுத போர் அடிக்குது.  விசேவின் மாதவனின் ஈரோயிசத்தால படம் தப்பிக்குது. இதை க்வாண்டின் டரண்டினோ படத்தோடலாம் ஒப்பிட்டு ஃபேஸ்புக்கர்கள் புளகாங்கிதம் அடைஞ்சாங்களாமே? அப்படியா!


Thursday, August 10, 2017

உதிரி

இந்த விடுமுறை வழக்கத்திற்கு மாறாகத்தான் இருந்தது. சொல்லி வைத்தார்ப்போல ஒரே மாதிரியான நட்பு சந்திப்புகள், தொலைபேசி அழைப்புகள் என எதுவும் இல்லை. எப்படித் தோன்றியதோ அப்படி இருந்தேன். மரியாதை நிமித்தம், வழமை நிமித்தம் போன்ற எந்த நிமித்தங்களாலும் என் இயல்பை மாற்றிக் கொள்ளாமல் இருந்தது எனக்கே ஆச்சர்யமாகக் கூட இருந்தது. திடீர் பயணங்கள் எதிர்பாராத சந்திப்புகள் நிகழவும் வாய்ப்பாக இருந்தது. நன்றாக ஊர் சுற்றியது இன்னும் விசேஷம்.

இரமணாசிரமப் பகுதிகளில் உலவிக் கொண்டிருந்தபோது ஓரிதழ்ப்பூவின் காட்சிகள் வந்து வந்து விழுந்து கொண்டிருந்தன. ஒரு விதப் பரவச உணர்வில் திளைத்திருந்தேன். இதுதான் அந்த விபத்து நிகழும் இடம். இதுதான் துர்க்காவின் பூக்கடை . புனைவில் வந்த ஏற்கனவே இருக்கும் அந்த டீக் கடையில் ஏலக்காய் மணக்க டீக் குடித்தேன். செங்கம் சாலையில் நடந்து, வலது புறச் சந்தில் திரும்பினால் கொஞ்சம் தூர்ந்து அடையாளம் மாறிப் போயிருந்த பலாக்குளம். என் பதின்மத்தில் அக்குளம் மினுமினுக்கும். பெருமூச்சோடு கருமாரியம்மன் கோவிலுக்கு வந்தேன். புற்று மாரியம்மன் என அதன் பெயர் மாறியிருந்தது. புற்றுகள் சீரமைக்கப்பட்டு செயற்கையாக இருந்தது. அது ஒரு ஆடி வெள்ளிக்கிழமையின் காலை. தெய்வீக மணம் கமழ நடுத்தர வயதுப் பெண்கள் கோவிலில் நிரம்பியிருந்தனர். ஒரு பெண் கூழ் கொடுத்தார். இன்னொருவர் பொங்கல் உருண்டையைக் கையில் திணித்தார். அங்கையின் துர்க்காவின் மலர்ச்செல்வியின் சாயல்களில் யாருமில்லை. இரமணாசிரமத்தில் நாகலிங்கப் பூ மரங்களை அண்ணாந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். வாசம் இருந்தது. மரங்களில் ஓரிரு பூக்களிருந்தன. முன்பு அப்பூவின் மயக்கும் வாசம் அப்பகுதி முழுக்க நிரம்பியிருக்கும். இப்போதில்லை. கருத்த இரமணர் சிலையைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தேன். என் கதையில் அவர் வருவதை விரும்பியிருப்பாரா எனத் தெரியவில்லை. தியான அறையில் சிறிது நேரம் அமர்ந்திருந்தேன். பின்பு ஆசிரமக் குடியிருப்புப் பகுதிகளில் வேர்களின் பிடிப்பில் நின்றிருக்கும் ஆலமரங்களைப் பார்த்து வந்தேன்.  இந்தப் பயணம் முழுமையடைய இந்தக் காலை ஒன்று மட்டுமே போதும் என இருந்தது.

அவ்வளவுதான் அலைந்து திரிந்து இன்னும் கருத்து ஊர் திரும்பியாயிற்று. இந்தப் பாதுகாப்பான பொந்தில் வந்து ஆசுவாசத்தோடு அடைந்து கொண்டேன். நேற்று இங்கிருக்கும் வானொலியில் ஆவணப்படங்கள் குறித்துப் பேசினேன். இரவு ’கேம் ஆஃப் த்ரோனின்’ இரண்டு பகுதிகளைப் பார்த்தேன். அப்புனைவின் நினைவுகளோடு தூங்கிப் போனேன்.

இலக்கிய வாழ்வைப் பொறுத்தவரை - அப்படி ஒன்று இருக்கிறதா என்ன?!-  நான் நம்பி இயங்கும் தளத்தைப் பொறுத்த வரை, எந்தக் குழுவிலும் பதுங்காத, எந்த முத்திரையும் விழுந்துவிடாத, எதன் சாயல்களும் இல்லாத நானாய் இருந்துவிட்டாலே போதும் எனத்தான் தோன்றுகிறது. சில தருணங்களை அப்படிக் கடக்க முடியாதுதான் என்றாலும் இந்தத் தொலைவு என் விருப்பம்போல் இயங்க என்னை அனுமதித்திருக்கிறது. முன்பு எப்போதுமே விரும்பியிராத இத்தொலைவை இப்போது முத்தமிடுகிறேன். உதிரியாய் இருப்பதே இருப்பு. தேவதேவன் பாணியில் சொல்லப் போனால் உயிரின் சுபாவம் உதிரி.

Featured Post

எனக்கு மனிதர்களைப் பிடிக்காது - கவிதைத் தொகுப்பு - அய்யனார் விஸ்வநாத்

இக்கவிதைகள் தனிமையின் இசை மற்றும் நானிலும் நுழையும் வெளிச்சம் கவிதைத் தொகுப்புகளிற்குப் பிறகு எழுதப்பட்டவை. 2010 ஆம் வருடத்திலிர...