Tuesday, August 11, 2009

வனமழியும் தீயின் ஊற்று*


அவள் மென் மென்னியை
கைகளால் நெறித்துக்
கொன்றுவிடப் போவதாய்
சொல்லிக்
கொண்டிருந்தேன்
புன்னகைத்தாள்
குரல்வளையைக் கடித்துத்
துப்பிவிடப்
போவதாயும் சொன்னேன்
சிரித்தாள்
அவளின் தலையைத்
தூண்களில் மோதி
சிதைக்கப் போவதாய்
இறுகினேன்
சப்தமாய் சிரித்தாள்
கால்கள்
இரண்டையும் பற்றித் தூக்கி
180 டிகிரியில் அவளுடலைக்
காற்றில் விசிறி
முகத்தை சுவற்றில் நச் என மோதி
கூழ்கூழாக்கப் போவதாய் கத்தினேன்
நெருங்கி வந்து
என் இதழ்களைக்
கவ்விக் கொண்டாள்….

*வனமழியும் தீயின் ஊற்று அவளின் உதடுகளாய் இருக்கலாம்
Post a Comment

Featured Post

எனக்கு மனிதர்களைப் பிடிக்காது - கவிதைத் தொகுப்பு - அய்யனார் விஸ்வநாத்

இக்கவிதைகள் தனிமையின் இசை மற்றும் நானிலும் நுழையும் வெளிச்சம் கவிதைத் தொகுப்புகளிற்குப் பிறகு எழுதப்பட்டவை. 2010 ஆம் வருடத்திலிர...